End of the world!

Ushuaia.....de zuidelijkste stad ter wereld. Vanuit de haven varen grote cruiseschepen en ijsbrekers naar Antarctica. Veelal zijn de schepen gevuld met gepensioneerde Amerikanen die het luttele bedrag van 5000 dollar neerleggen voor deze bijzondere reis van 10 dagen. Ook een aantal backpackers kan zich niet beheersen en telt trillend de vele biljetten die de touroperators gretig in ontvangst nemen. De overige bezoekers in Ushuaia kijken mijmerend toe en beloven op een dag terug te komen om deze trip te maken.

Ushuaia ligt op de rand van het nationale park ´Tierra del Fuego´. Vuurland. De naam is aan het gebied gegeven door de eerste zeereizigers die vanuit Europa door het Beagle-kanaal voeren en enorme kampvuren van de Indianen zagen. Op eerste paasdag heb ik een wandeling gemaakt door het park. Aangezien mijn ouders dit jaar geen paaseieren voor me konden verstoppen, heb ik mezelf getrakteerd op een paashaas. De hele wandeling heeft hij in mijn rugzak meegedeind. Na de wandeling uitgepuft op een rots en de haas opengepeld bij de oren. Een grote hap genomen en ter plekke uitgespuugd. Duidelijk waarom hij in de aanbieding was!
Door de constante wind verandert het weer constant en zuchten de inwoners diep als elke toerist vraagt wat de weersvoorspelling is. Het is simpelweg niet te voorspellen. De luchten zijn bijzonder. Dreigende wolken, afgewisseld door een strakblauwe hemel, kletterende hagel gevolgd door een regenboog. Four seasons in one day.

Vanuit het Nationaal Park naar het einde van Route N3 gelopen, waar de weg van 3079 km door Argentinië eindigt.Terwijl bussen Amerikanen en Japanners me inhaalden, besloot ik de laatste kilometers te lopen. Ondanks de vele toeristen is het een bijzondere plaats om te zien. Velen eindigen op dit punt hun lange reis....op de motor door Zuid-Amerika, het bezoeken van het laatste continent Antarctica, fietsend door de wereld. Bijzondere mensen met bijzondere verhalen.

Het park is een ruig gebied met heldere meren en rivieren, dichte wouden, gletsjers en met sneeuw bedekte ijstoppen. Het is het eerste Nationale Park van het land dat aan de kust ligt en is 63.000 hectare groot. Het park strekt zich uit van het Beagle kanaal in het zuiden tot aan de Chileense grens in het noorden.


De volgende dag naar de Husky-fokkerij geweest. De fokkerij bestond uit een dertighal honden aan palen gebonden, sommigen liggend in hun eigen ontlasting. Druk kwispelend, blaffend en rollend op hun rug met hun voorpoten in de lucht trappelend om aandacht. Felblauwe of diepbruine ogen, sommigen een combinatie hiervan, een blauw en een bruin oog. Zelden zo´n indrukwekkende en lieve honden gezien. Wat kan ik zeggen....ik wil nu ook een Husky!

Donderende gletsjers

De gletsjer Perito Moreno is een van de bekendste van Argentinië. Hij is 14 km lang en eindigt in een fjord waar het ijs 55 m dik en 5 km breed is. Per dag schuift de ijsmassa 1 tot 2 meter verder. Dit kan waargenomen worden door het gekraak van de over elkaar schuivende ijsbrokken enerzijds, anderzijds breken op regelmatige tijdstippen grote ijsbrokken van de gletsjer af die met donderend geraas in het blauwe Argentinomeer vallen.

Spectaculair om mee te maken als er een brok in het meer dondert en langzaam verdwijnt. Ik herinner me dat ik ooit Floortje Dessing heb gezien bij deze gletsjer, met tranen in haar ogen. Ik kreeg vooral tranen in mijn ogen omdat ik heel erg moest plassen.....

Volgende dag door naar Ushuaia...18 uur met de bus. Maar ondertussen stelt alles onder de 20 uur niet veel meer voor. ´Even naar de volgende stad´.

Om in Ushuaia te komen moet je even de grens met Chili over. En Chili is streng! Geen fruit of groenten, geen dairy foods mogen het land binnen worden gebracht. Zat ik daar, eindelijk eens goed voorbereid op mijn busreis, met een halve fruitstal en een pak kaas. Ik kreeg een half uur de tijd om alles op te eten.....of weg te gooien. Met een buik vol bananen, appels en pruimen, afgedekt met een laagje kaas stond ik voor de Chileense douanebeambte. Burp. In totaal 4 keer de bus in en uit...Argentinië uit, Chili in, Chili uit, Argentinië in......en mijn paspoort weer gevuld met een berg prachtige stempels.

Croissants in paradise

Door mijn ervaring met de vorige bus boekte ik zonder schroom een busreis van 36 uur naar het zuiden van Argentinië. Met een appel en wat crackers liep ik naar de bus.....schrik! Een simpele bus. Geen goede stoel! Geen eten! 36 uur! Aan 1 stuk! Na twee uur irriteerde de stoel met de korte zit me al. Maar alles went blijkbaar, want na 10 uur vond ik de stoel heerlijk zitten en heb goed geslapen. Twee nachten. Geen glad asfalt, maar een dirt road....bonkend over de keien.
Dwars door Patagonië. Een geweldige route! Wilde paarden, nandu´s, flamingo´s, hazen, roofvogels, vossen en zelfs een stinkdier holde over de weg.
Onderweg mijn route veranderd.... besloten een dorp eerder uit te stappen. ´Paradise on earth´ beloofde mijn reisboek en andere reizigers.

Dat was wel het laatste wat ik dacht toen ik om 6 uur in de ochtend de kou instapte. Pikkedonker, verlaten straten en een gure wind. Ik probeerde twee hostels, maar ze waren vol. Alles bleek vol te zijn voor het hele paasweekend. Snel liep ik weer naar de plaats waar de bus me had afgezet, maar het laatste wat ik zag waren twee rode lampen die langzaam verdwenen in de verte.
Ineens zag ik twee andere personen op de stoep staan. Een Frans koppel. Ook zij leken reddeloos. Samen met hen door de straten gestruind. In het donker over de zandpaden met de helaas toch zwaar geworden backpack. Na een half uur zagen we een hostel. De deur was open, het licht aan en de kachel brandde. We gingen voor de kachel zitten en warmden onszelf op, totdat de eigenaar boos binnen stormde en ons zonder pardon de donkere nacht ingooide.

Het dorp is enorm klein, maar we zijn er 10 keer doorheen gelopen. Overal werden we afgesnauwd. Moedeloos stonden we tegen een berg zand aangeleund toen we ineens de geur van vers brood roken. Een bakkertje opende zijn deuren en ontfermde zich over ons. We werden voor de kachel gezet en kregen koffie met croissants. Denk dat je een Fransman niet gelukkiger had kunnen maken.
De zon kwam langzaam op en de meest geweldige berg torende rood boven het dorp uit. Elke paar minuten veranderde hij van kleur...de magische Fitz Roy! Het door ons gehate dorp ontwaakte en we begonnen de charmes te herkennen waar iedereen over sprak.

´s Middags een wandeling gemaakt door de bergen naar het meer bij Fitz Roy. Door de heidevelden met indrukwekkende uitzichten. Op de achtergrond alleen het geluid van het razen van de rivier in de vallei. Een strak blauwe lucht met hier en daar een bijzondere wolk. Op de terugweg had ik het liefst achterstevoren gelopen. Had ik net zo goed kunnen doen, want ook vooruit struikelde ik maar al te vaak over boomstronken en keien. Die zes uren door de bergen waren toch wat veel na 2 nachten in een bus. Maar het was het waard!

Een helm op sokken

Bariloche staat bekend om het goede raften. White water raften, level III en IV. Moet je gedaan hebben. Na een autorit van 2 uur door de bergen kwamen we middenin het bos aan bij het startpunt. Een koudere dag had ik niet kunnen uitzoeken. Eerst opwarmen en ontbijten bij het knetterende haardvuur. Vervolgens mezelf in een uiterst charmante wetsuit gehesen. In de surfsokjes gesprongen, zwemvest aangesnoerd en helm opgezet. Na de nodige uitleg en oefeningen in een aantal kleine stroomversnellingen namen we de toegewezen positie in op de boot. Na elke stroomversnelling was er even tijd om te herstellen en de instructies te krijgen voor de volgende. Leuk al die instructies, maar je bent vooral bezig met in de boot blijven zitten. Bij ´hi left' moet iedereen naar links springen. Maar als degene tegenover je even weg zit te dromen, kom je elkaar in het midden tegen. Lang leve de helm.

Na 20 km in Chili geëindigd. De berg omhoog geklauterd met de surfsokjes....al een prestatie op zich. Iedereen was verkleumd. Mijn handen hadden volledig aangepast aan de kleur van de helm. Na een barbeque bij het haardvuur en een goed glas wijn werden mijn vingers weer langzaam roze.

Bariloche met Bernard en Patrick

Buenos Aires heb ik binnen 3 dagen weer verlaten. Ik kom nog terug, want veel heb ik niet van de stad gezien, aangezien ik vooral bezig was met de weg kwijt raken en het zoeken naar warme kleding voor het zuiden. Geen rokjes en slippers, maar woeste bergschoenen, winddichte truien en dikke ijsmutsen. Kilometers gelopen en mezelf op zijn tijd in een overvolle bus of metro gepropt. Of een gezellige rit met de taxi gemaakt. Zodra duidelijk is dat ik een toerist ben, begint de chauffeur te stralen en wil hij alles weten. Druk pratend en meer achterstevoren zittend dan anticiperend op de chaos op straat. Hij praat en vult mijn gebrekkige Spaans aan, ik kijk en vul zijn gebrekkig rijgedrag aan. Vrolijk word ik uitgezwaaid....´Gracias linda.´

Vanuit Buenos Aires de eerste stap naar het zuiden gemaakt......met de bus naar Bariloche. Een onderneming van 22 uur. Maar de bussen zijn zo luxe dat het geen straf is. Enorme zetels, maaltijden, films en een warm dekentje.

Eenmaal de drukke ringweg van Buenos Aires verlaten, reden we door uitgestrekte pampa´s waar de beroemde Argentijnse steaks grazen, paarden galopperen en mooie landhuizen staan.


Ik had een plek voorin de dubbeldekker bemachtigd. Een geweldig uitzicht wat na een aantal uren enigszins werd vertroebeld door de fauna die we onderweg hadden geschept.


In de ochtend wordt het landschap van de groene vlaktes verruild door een kaal droog landschap, de steppe, omringd door bergen. Tussen de bergen glinsterende meren, boven de vlaktes bidden grote roofvogels. En nog altijd die oneindige eenbaansweg.

Bariloche is een mooi stadje in de bergen. In de winter is het een beroemde wintersportplaats. Het bulkt er van de chocoladewinkels en Sint Bernard honden en in elke combinatie. Vanuit de stad heb je een mooi uitzicht over een meer. Op een zonnige dag heb ik de hele dag aan het meer doorgebracht. Niet geheel toevallig na Sint Patrick´s Day. Energie was weer opgeladen aan het einde van de dag. Bij het wachten op de bus terug lazen we het bordje dat het meer is gebruikt voor atoomproeven in de jaren ´40. Zucht.

Grote zonnebrillen

Mijn trip naar Argentinië begon met horten en stoten. Het systeem van SLM lag er dagen uit, waardoor ik geen ticket kon kopen. Uiteindelijk heb ik mijn ticket bemachtigd. Enthousiast liep ik naar buiten, gleed uit en viel met ticket en al in een grote modderpoel.....

De vlucht stond gepland voor zondag. Gehaast kwam ik de vertrekhal binnen gerend. Helaas! Het enige toestel van SLM stond nog op Curaçao. Er was iets kapot. Meer informatie kon men niet geven. Het zou een week kunnen duren. Of een dag. De enige zekerheid was dat ik mijn connectie in Belem zou missen. De volgende dag kreeg ik het goede nieuws dat het toestel was gerepareerd. Met een ´gerustgesteld´ gevoel ben ik uiteindelijk naar Belem vertrokken.

In de tien uur dat ik in Belem moest wachten, heb ik me menigmaal vergaapt aan de immer geweldige slippers van Havaianas. Wetende dat ik alles wat ik nu koop wekenlang moet dragen, heb ik me ingehouden. Mijn rugzak weegt momenteel 8,5 kg....hopelijk houd ik dat even vol.

Uiteindelijk aangekomen in Buenos Aires. Een immens grote stad. De hoofdweg door de stad is een 8-baans weg, om een idee te geven. Er wonen ruim 13 miljoen mensen. Hippe mensen. Met de grootste zonnebrillen, de nieuwste telefoons, schoenen in het vet en de haren gestyled.

De nasi met kip in tl-verlichte restaurants heb ik ingeruild voor sfeervolle restaurantjes met vriendelijke obers die je met een lach een enorme salade met gecarameliseerde uien en pesto van artisjokken voorschotelen op een creatief gedecodeerd bord. En dat voor 2,5 euro. Ben nog niet aan de beroemde steak toegekomen. Eerst genieten van de vele groenten die na Suriname ineens goddelijk smaken en het heerlijke stokbrood met duizenden soorten beleg.

In de avond onder het genot van een cocktail bewonderd toekijken hoe de Tango-dansers hun kunsten vertonen. Buenos Aires rocks!

Strakke planning

Mijn verblijfsvergunning is binnen! De minister heeft mijn spoedaanvraag gehonoreerd. Leuk detail is dat ik vandaag naar Argentinië vertrek. Maar nu kan ik tenminste het land in en uit zonder allerlei visa. Het heeft veel energie gekost. Nadat ik 12 formulieren in had gevuld, her en der wat pasfoto’s had verspreid, 10 liter vocht had verloren, pijn in mijn kaken had van de fake smile “to keep them moving’, een dagsalaris had besteed aan taxi en bus was ik 6 uur later de trotse eigenaar van 5 stempels in mijn paspoort….Waarom het er 5 zijn? Daarom!

Ook hard gestreden voor mijn salaris. Tijdens mijn verlof hadden ze me van de payroll gehaald. En nu konden ze mijn gegevens niet meer vinden. Alles gaat hier met kaartenbakken, schriftjes en kladblokken. En mijn gegevens lagen ergens in een van de vele stapels. Na veel praten en dreigen heb ik uiteindelijk het grootste deel ontvangen.

De laatste weken een paar keer naar het binnenland geweest. Relaxen en varen op het Brokopondo meer, zwemmen in Babunhol en de jungle bestormen en genieten van het uitzicht op Brownsberg.

Nu op naar Argentinië! Ik vlieg eerst naar Belem in Brazilië. Na een nacht op het vliegveld vlieg ik heel Brazilië door en zal uiteindelijk in Buenos Aires landen. Mijn plan is dat ik geen plan heb. Ik heb de LP en een dosis avontuurlijk vermogen, dus gaat goed komen.

Knallend einde

Mijn laatste dienst in het ziekenhuis eindigde met een sisser!

Een drukke avond. De afdeling vol met patiënten. Alle bedden en stoelen waren bezet. Tegen het einde van de dienst kwam een vrouw binnen met pijn op haar borst. Helaas was ECG-bed bezet en moest ze even wachten voor een hartfilmpje. Pijn op de borst wordt altijd serieus genomen. We probeerden een bed of stoel vrij te maken. Dat gaat als volgt. Je checkt alle patiënten en de minst zieke wordt uit zijn bed of van zijn stoel gehaald en naar buiten gestuurd. De vrijgekomen stoel werd aan mevrouw aangeboden.

Ik was bezig een injectie klaar te maken en in mijn ooghoek zag ik haar op de aangewezen stoel plaatsnemen. Iets te ruw plofte ze neer. De zuurstofcilinder (50 liter cilinder) achter haar begon te wankelen. Ineens een knal! De metalen cilinder vloog door een glazen ruit en begon zijn druk te ontladen. Het ding stuiterde in het rond. Een enorme herrie en een nog grotere chaos. Iedereen begon tegelijk de SEH uit te rennen, roepend ‘de bom ontploft!’ Patiënten die beweerden niet te kunnen lopen, sprongen uit bed en renden met infuus en al naar buiten.

In principe mogen deze grote cilinders niet naast het bed van de patiënt staan en al helemaal niet los. Hier staan ze wel los naast het bed. Regelmatig stoten we ze, maar kun je ze nog net opvangen. De dingen zijn zwaar en groot. Kans op een ongeluk is constant aanwezig.

Buiten ben ik op zoek gegaan naar de verdwenen patiënten. Ik kon er nog 1 terugvinden, de bewuste mevrouw met pijn op haar borst. Ze was niet ver gekomen. Binnen was het een ravage. Infusen waren eruit gerukt, waardoor overal bloed lag, bedden en stoelen stonden dwars in de ruimte en overal glas. En iedereen gillend van het lachen. Lachen na de spanning en je eigen paniekreactie. En opluchting dat er niets ergs is gebeurd.
Daarna nog lang bezig geweest de patiënten te zoeken, gerust te stellen, infuusnaalden opnieuw in te brengen en de bijgekomen wonden te verzorgen.

Mijn pak uitgetrokken en grinnikend de afdeling verlaten in mijn gewone kleding.
Had geen knallender einde kunnen zijn!

Paar blogs eerder foto's van mijn huis geplaatst.