Zeekoeien

Met een oude ferry terug naar het noorden van Patagonië. Door de fjorden van Chili: van Puerto Natales naar Puerto Montt. 4 nachten en 3 dagen. Vanwege het slechte weer werd de reis een dag uitgesteld, maar de witte schuimkoppen stonden nog dreigend op het water toen we een dag later aan boord stapten.

De kapitein probeerde ons gerust te stellen....de wateren waren kalm.... alleen de nacht dat we de oceaan op zouden gaan, zou onrustig zijn. Nu gaan er veel verhalen rond over deze nacht op zee...meer dan de helft van de passagiers schijnt ziek te worden. Een prettig vooruitzicht.

Vol vertrouwen doken we onze bedstee in peinzend over de vele verhalen.

Op youtube zijn veel filmpjes van de Navimag (kopieer de volgende link: http://www.youtube.com/watch?v=GfBQ_OBBzOM)

Terwijl we nietsvermoedend sliepen, werd een hele boerderij ingeladen. Met luid geloei werden we in de ochtend wakker. Het geluid kwam uit containers met op elkaar gepropte koeien. Vier dagen lang waren ze erg aanwezig, door geluid en geur. Na deze vier dagen werd iedereen spontaan vegetarisch. De uitzichten vanaf de boot waren wederom geweldig. Bergen, gletsjers, eilanden, watervallen. Zeeleeuwen, pinguïns en dolfijnen zwommen geregeld met ons mee. In de verte de sproeiers van walvissen. In de nachten heldere sterrenhemels met het zuiderkruis en de melkweg duidelijk zichtbaar.
Onderweg het eiland Puerto Eden bezocht. Afgesloten van de rest van de wereld is de Navimag voor de inwoners de enige manier van transport van en naar het vaste land. Terwijl het schip goederen voor hen uitlaadde, kwamen lokale vissersbootjs ons halen. De gevangen vissen spartelden nog op de gammele houten bankjes waarop we plaats moesten nemen.
De 3e avond gingen we de beruchte oceaan op. Ruim vantevoren werden reistabletten en plastic zakken uitgedeeld. In het begin was het gedein erg vermakend, vooral als je probeerde de trap op en af te gaan. Maar langzamerhand werd het heftiger. De wind nam in sterkte toe, de deuren aan bakboord werden gesloten en we ploften met het ijzeren gevaarte op de golven. Zodra het donker werd en ik de horizon niet meer kon onderscheiden, zat ik groen op het dek zakken te vullen.

De bootslui ontfermden zich over me en liefdevol werden dekens, kussens en jassen over me heen gelegd. Ondanks hevige protesten mijnerzijds hebben ze me op een gegeven moment in mijn bed gelegd. Door de zure lucht in het slaapgedeelte en het sterk heen-en-weer wiegen voelde ik me niet echt beter, maar wonderlijk genoeg ben ik uiteindelijk, onder luid geloei, in slaap gevallen.